Prawda was wyzwoli

Kategoria: Poznać Nieznanego

konfesjonal
W czasie mowy pożegnalnej w Wieczerniku, Jezus zapowiadając przyjście Ducha Świętego, dodaje: „On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu – bo nie wierzą we Mnie; o sprawiedliwości – bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; wreszcie o sądzie – bo władca tego świata został osądzony”. (J 16,8-11)

 

 

Nieposłuszeństwo wobec Boga jest korzeniem grzechu. Człowiek zapragnął stać się niezależnym i wyłącznym źródłem stanowienia o tym, co dobre i złe. Stworzony na obraz Boga został obdarowany przez Ducha Prawdy sumieniem, aby mógł ten obraz wiernie odzwierciedlać. Sumienie stanowi przecież o naszej godności, jest również źródłem wyrzutów, człowiek cierpi z powodu popełnionego zła.

Duch Prawdy uświadamia człowieka o grzechu, ale jednocześnie prowadzi do przekonania o jego odpuszczeniu. „Światłości sumień”, jak nazywa Kościół Ducha Świętego, daje poznać człowiekowi zło, a równocześnie skierowuje do dobra. Dzięki Niemu dokonuje się nawrócenie serca ludzkiego, które jest nieodzownym warunkiem przebaczenia grzechów. (por. Dominum et vivificantem 42)

Niestety Duch Święty coraz częściej ma zamkniętą drogę – spotyka się z oporem człowieka. Pismo Święte mówi o zatwardziałości serca. Dzisiaj spotykamy się z utratą poczucia grzechu, co związane jest z utratą poczucia Boga. Św. Paweł pisał „Ducha nie gaście”, „nie zasmucajcie Bożego Ducha”. (1 Tes 5,19; Ef 4,30)

Potrzeba nam, abyśmy mieli świadomość skutków pierwszego nieposłuszeństwa wobec Boga, łatwiej jest nam wybierać zło niż dobro. W człowieku toczy się nieustanna walka pomiędzy dobrem i złem, stąd istnieje napięcie między ciałem a duchem.

„Postępujcie według ducha, a nie spełnicie pożądania ciała. Ciało bowiem do czego innego dąży niż duch, a duch do czego innego niż ciało... (Ga 5,16-17) I dalej św. Paweł pisze: „Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, uprawianie bałwochwalstwa, czary, nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie, niewłaściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne”.(Ga 5,19-21) Tym uczynkom Paweł Apostoł przeciwstawia owoce Ducha Świętego: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie. (por. Ga 5,22-23) Tylko życie według Ducha jest źródłem prawdziwego szczęścia człowieka.

Tylko bowiem Dych Święty przekonuje o grzechu, o złu, aby odbudować dobro w człowieku i w świecie, by odnowić oblicze ziemi. Duch Miłości dokonuje oczyszczenia z wszystkiego, co człowieka szpeci, co brudne, On leczy nawet najgłębsze rany ludzkiej egzystencji. On zamienia wewnętrzny nieurodzaj dusz w urodzajne pola łaski i świętości. To co jest oporne – nakłania, to co jest oziębłe – rozgrzewa, to, co jest zbłąkane – sprowadza na drogi zbawienia. (por. DV 67)

Chrystus nie przyszedł na świat, aby go tylko sądzić i potępić, ale przyszedł, żeby go zbawić. Przekonywanie o grzechu i sprawiedliwości ma na celu zbawienie świata, zbawienie ludzi każdego człowieka (por. DV 27)

Każdy z nas doświadcza upadków, ale możemy pójść do Chrystusa, który przez posługę kapłana odpuszcza nam grzechy.

s.Terersa Zygmunt

 

„Cud Miłosierdzia”

 

Trudno ogarnąć

Zrozumieć

Gdy oczy nie widzą

Ale serce czuje

Bóg przebacza

Niedostrzegalnie

Zwyczajnie

Wiele dokonać się musiało

Wielkie cierpienie

Śmierć przez ukrzyżowanie

Tyle zniewag…

s.tz

 

 

 

„Spotkanie przy kratkach konfesjonału”

 

Klękam przed Tobą

Jezu Miłosierny

Wyznaję grzechy

Słuchasz i przebaczasz

Swoją Krwią obmywasz rany

Twoje dalej krwawią

Cierpiące Twoje Oblicze

Boże Miłosierdzie ogarnia

Niewidoczne dla oka

Dotykające serca.

s.tz

 

 

 

 

Odsłony: 3714

Artykuły pokrewne

Mamy szczególne nabożeństwo
do Ducha Świętego

Czcimy Chrystusa
w cierpiącym człowieku...

 

Maryja jest nam wzorem
uległości Duchowi Świętemu