Początki Zakonu Ducha Świętego

Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia jest żeńską gałęzią Zakonu Ducha Świętego, który powstał w XII wieku we Francji. Założycielem Zakonu jest bł. Gwidon z Montpelier. On to sprzedał cały majątek otrzymany od rodziców i na przedmieściu rodzinnego Montpellier około roku 1175 wybudował szpital. W 1198 roku papież Innocenty III zatwierdził zakon, a w 1204 roku powierzył mu Szpital de Saxia w Rzymie, czyniąc dom rzymski domem generalnym Zakonu. Z czasem bracia i siostry Zakonu Ducha Świętego rozprzestrzenili się na inne kraje, służąc chorym, ubogim i porzuconym dzieciom w zakładanych przez siebie szpitalach. Już w XII wieku liczba szpitali zakonnych wynosiła: we Francji 32, Włoszech 38, Niemczech 6, Hiszpanii 6, Anglii 1, Austrii 2, Polsce 1 i na Sycylii 13.

Do Polski zakonnicy Ducha Świętego przybyli w 1220 roku Sprowadził ich biskup krakowski Iwo Odrowąż. Początkowo założyli szpital w Prądniku koło Krakowa. W 1244 roku biskup Jan Prandota przeniósł szpital do Krakowa. Pod koniec XIII wieku powstały duchackie szpitale w Kaliszu, Sandomierzu i Sławkowie. W szpitalach tych bracia i siostry Zakonu Ducha Świętego, nazywani w Polsce popularnie duchakami i duchaczkami, prowadzili dzieło miłosierdzia.


Udzielali pomocy biednym i opuszczonym, szukając ich także poza obrębem szpitala. Szpital krakowski mógł pomieścić 350 chorych i 120 dzieci. W szpitalu tym oddziałem żeńskim zajmowały się siostry; poza tym prowadziły dom sierot, wychowując dzieci. W obrębie zabudowań szpitalnych klasztor duchacki posiadał także szkołę. Podczas epidemii cholery w 1707 roku siostry duchaczki pielęgnowały chorych w zorganizowanym na błoniach krakowskich szpitalu.W 1741 roku prowincja polska została wyjęta spod władzy generała rzymskiego, a linia żeńska otrzymała w Polsce autonomię, przyjmując nazwę "Siostry Kanoniczki Ducha Świętego de Saxia". Siostry rozpoczęły wówczas samodzielną działalność charytatywną, służąc chorym, ubogim, wychowując dzieci.

W 1763 roku założyły szpital we Lwowie. W szpitalu tym pracowała sługa Boża s. Tekla Raczyńska, która pozostawiła po sobie mistyczne dzieła o modlitwie. Na skutek polityki wyznaniowej zaborców w XIX w. wiele zakonów zostało skasowanych, m. in. męska gałąź Zakonu Ducha Świętego. Zamknięto również nowicjat sióstr. Jednak w 1850 roku duchaczki ponownie rozpoczęły przyjmowanie kandydatek, wspólnota zakonna zaczęła się odradzać, otworzyła w Krakowie szkołę oraz internat dla ubogich dziewcząt. Po I wojnie światowej w 1919 roku siostry przyjęły formę życia czynnego i zaczęły zakładać nowe placówki poza domem macierzystym. Ich apostolat koncentrował się na wychowywaniu dziewcząt, zwłaszcza ubogich, prowadzeniu szkół oraz opiece nad biednymi dziećmi w formie organizowania ochronek. W czasie II wojny światowej siostry niosły pomoc wysiedlonym, uchodźcom, Żydom, osobom zaangażowanym w pracach konspiracyjnych, ściganym przez gestapo i więźniom. Prowadziły także przedszkola, szkoły podstawowe i zawodowe z internatami oraz kursy kroju i szycia dla dziewcząt, które w ten sposób uniknęły wywozu na roboty do Niemiec. Po II wojnie światowej zgromadzenie otworzyło dom dziecka dla sierot wojennych i opuszczonych dzieci oraz podjęło prace w szpitalach i domach dla osób starszych. W latach sześćdziesiątych XX wieku zgromadzenie utraciło szkoły, przedszkola, internaty. Siostry włączyły się w pracę parafialną jako katechetki dzieci i młodzieży, zakrystianki, organistki, opiekunki chorych i ubogich. W latach 1957 do 1986 przebywała w krakowskim klasztorze przy ul. Szpitalnej 12 Służebnica Boża Siostra Emanuela Kalb, której proces kanonizacyjny na szczeblu diecezjalnym w Krakowie został przeprowadzony w latach 2001-2003. Aktualnie trwa proces na szczeblu rzymskim. Wierni otrzymuja łaski za wstawiennictwem Służebnicy Bożej. Z inicjatywy Matki Generalnej Redempty Śledzińskiej w roku 1965 zgromadzenie dokonało aktu oddania Matce Bożej za wolność Kościoła w Ojczyźnie i świecie oraz siostry podjęły zobowiązanie codziennej modlitwy w intencji Ojca Świętego i wszystkich kapłanów.

Zgromadzenie - ożywione i pobudzone przez Ducha Świętego – w 1981 roku podjęło pracę misyjną w Burundi w Centralnej Afryce, pełniąc posługę miłości miłosiernej wśród najbardziej potrzebujących. Obecnie na trzech placówkach : w Gatara, Buraniro i w stolicy kraju – Bużumbura, siostry prowadzą Centrum Zdrowia z oddziałami: przychodnia, szpital, porodówka, dożywianie dzieci, a także obejmują opieką sieroty i ubogich. W Buraniro prowadzą także pracownię krawiecką dla dziewcząt i stolarnię dla chłopców. Siostry włączają się w katechizację dzieci oraz w przygotowanie teologiczne katechistów.

Od 1980 r. siostry pracują w parafii Chrystusa Króla księży sercanów w Rzymie. Siostra pielęgniarka w latach 1997-2008 pracowała w rzymskiej Poliklinice Umberto I, aktualnie pracuje w rzymskim Szpitalu Ducha Świętego w pobliżu Watykanu. Zgromadzenie odpowiadając na potrzeby Kościoła katolickiego na Wschodzie w 2006 roku podjęło posługę na Ukrainie. W miejscowości Pisarówka w diecezji kamieniecko-podolskiej siostry prowadzą Dom Samotnej Matki, aby chronić życie dzieci nienarodzonych, niosą pomoc chorym a także poprzez katechizację dzieci i młodzieży głoszą Chrystusową Ewangelię.

Zmiany w naszym kraju po 1989 r. umożliwiły zgromadzeniu w znacznym stopniu powrót do pracy zgodnej z charyzmatem Ojca Założyciela. Aktualnie w Polsce, Siostry Kanoniczki na osiemnastu placówkach, realizują charyzmat miłości miłosiernej w posłudze chorym w szpitalach, domach opieki i domach prywatnych a także przez wychowanie dzieci i młodzieży w ramach katechizacji. Prowadzą przedszkola, dom dziecka, dom samotnej matki i zawodową niespokrewnioną z dzieckiem wielodzietną rodzinę zastępczą. Podejmują także pracę parafialną jako pielęgniarki środowiskowe i opiekunki chorych, organistki, zakrystianki i kancelistki. Wielowiekowe zgromadzenie obchodziło swoje wielkie jubileusze: w 1975 r. jubileusz 800-lecia istnienia Zakonu Ducha Świętego, a w 1998 r. świętowało jubileusz 800-lecia zatwierdzenia przez Stolicę Apostolską. W roku 2008 zgromadzenie obchodziło „Rok Ojca Gwidona” w 800. rocznicę śmierci Założyciela.

Gwidonowy charyzmat miłości miłosiernej jest wciąż aktualny dlatego Duch Święty wzbudza w dziewczęcych sercach pragnienie włączenia się w tę wspólnotę zakonną w Polsce, na Ukrainie i w Afryce. A może Duch Swięty potrzebuje właśnie Ciebie do tego dzieła?

 

Odsłony: 8852

Mamy szczególne nabożeństwo
do Ducha Świętego

Czcimy Chrystusa
w cierpiącym człowieku...

 

Maryja jest nam wzorem
uległości Duchowi Świętemu