Camino przez Montpellier

Święty Jakub, pielgrzymi i Domy Ducha Świętego

25 lipca Kościół obchodzi uroczystość św. Jakuba Apostoła – jednego z najbliższych uczniów Jezusa, a zarazem patrona pielgrzymów. Jego grób w Santiago de Compostela w północnej Hiszpanii od wieków przyciągał rzesze ludzi z całej Europy, którzy wyruszali w drogę – pieszo, z wiarą i nadzieją – by spotkać Boga i odkryć sens własnego życia.

Dziś, choć czasy się zmieniły, Camino de Santiago wciąż gromadzi tysiące pielgrzymów. Wędrują różnymi trasami, z różnych powodów – duchowych, osobistych, zdrowotnych. Jednak istota Camino pozostaje ta sama: to droga serca, droga powołania, droga wiary.

Camino przez Montpellier i opieka nad pielgrzymem

W średniowieczu szlak jakubowy miał wiele odnóg – jedną z nich był szlak przez Montpellier, rodzinne miasto bł. Gwidona. W tamtych czasach pielgrzymka często wiązała się z ogromnym ryzykiem. Pielgrzymi bywali okradani, chorowali, gubili drogę, byli porzucani bez pomocy, często nawet umierali w drodze. Właśnie z tej potrzeby zrodziła się odpowiedź miłosierdzia.

Zakon Ducha Świętego, założony przez bł. Gwidona z Montpellier, od początku swego istnienia służył nie tylko chorym, ubogim i porzuconym, ale także pielgrzymom. Domy Ducha Świętego były otwarte i gościnne – pielgrzymi znajdowali tam nie tylko dach nad głową i ciepły posiłek, ale też troskę, opiekę medyczną, duchowe wsparcie i wspólnotę modlitwy.

Charyzmat otwartych drzwi

Od samego początku swojej historii Zakon Ducha Świętego był otwarty na tych, którzy byli w drodze – dosłownie i duchowo. Gościnność, opieka nad słabymi, ubogimi, chorymi i pielgrzymami była wyrazem działania Ducha Świętego: Tego, który przychodzi z pomocą, prowadzi, rozgrzewa serce i daje nadzieję.

W święto św. Jakuba przypominamy sobie, że każde życie jest pielgrzymką. W tej drodze – przez codzienność, wybory, radości i zmagania – potrzebujemy miejsc, gdzie można odpocząć i odzyskać siły. Dziś, gdy tak wielu znów wyrusza na Camino, możemy na nowo odkrywać sens drogi – jako przestrzeni spotkania z Bogiem, z drugim człowiekiem i z samym sobą.

Pielgrzym przy Gwidonie – duchowa droga zapisana w obrazie

W kościole św. Tomasza Apostoła w Krakowie znajduje się współczesne Retabulum Założyciela Zakonu Ducha Świętego – artystyczna i duchowa wizja charyzmatu, który narodził się w średniowiecznym Montpellier. W centrum kompozycji stoi bł. Gwidon z Montpellier otoczony przez tych, którym służył: chorych, sieroty, kobiety, ubogich. Ale u jego boku pojawia się jeszcze jedna postać – pielgrzym. Ma on charakterystyczny strój wędrowca: muszlę na kapeluszu i laskę w ręce.

To artystyczne, ale głęboko duchowe przesłanie. Obraz przypomina, że od początku istnienia Zakon Ducha Świętego był domem otwartym dla ludzi w drodze – nie tylko potrzebujących pomocy materialnej, ale także poszukujących duchowo, pytających, rozeznających. W pielgrzymie z retabulum rozpoznajemy nie tylko średniowiecznego wędrowca do Santiago, ale także współczesnego człowieka, który szuka sensu, prawdy i nadziei.

Ta obecność pielgrzyma u boku Gwidona nie jest dodatkiem – jest świadectwem. Pokazuje, że gościnność, jaką oferował Gwidon, miała charakter uniwersalny i profetyczny: obejmowała wszystkich, którzy nie mają domu – ani na mapie, ani w sercu. A jego odpowiedź była zawsze taka sama: otwarte drzwi, obecność, miłosierdzie.

Św. Jakubie, patronie pielgrzymów, módl się za nami.

Camino z Duchem – vlog